NAGTAGO AKO SA ILALIM NG KAMA BILANG BIRO SA GABI NG KASAL NAMIN—PERO ANG NARINIG KONG USAPAN NG ASAWA KO AT BIYENAN KO AY NAGPABAGO SA BUHAY KO. DOON KO NALAMAN NA ANG KASAL NAMIN AY ISANG MALAKING BITAG.
“Huwag mong kalilimutang unti-untiin lang ang paglalagay ng gamot sa inumin niya, Luis. Kailangang magmukhang natural na pag-atake sa puso o mental breakdown. Kapag pirmahan na ng transfer papers ng Mendoza Pharmaceuticals, wala nang makakapigil sa atin. Mamamatay ang babaeng ‘yan nang walang kaalam-alam na itinapon lang natin siya na parang basahan.”
Pumatak ang malamig na luha sa aking pisngi habang nakadapa sa ilalim ng kama. Nanginginig ang buo kong katawan. Napakip-bibig ako gamit ang dalawa kong kamay upang hindi kumawala ang isang napakalakas na hiyaw ng sakit at takot.
Ang lalaking kararating lang mula sa altar, ang lalaking ipinangako kong mamahalin habambuhay… at ang biyenan kong babae na itinuring kong sarili kong ina… ay nagpaplano kung paano ako papatayin sa mismong gabi ng aming kasal.
Ako si Sofia Mendoza, 26 taong gulang. Ako ang nag-iisang tagapagmana ng Mendoza Pharmaceuticals, isa sa pinakamalalaki at pinakamayamang kumpanya ng gamot sa buong Pilipinas.
Dahil sa aming kayamanan, palaging maingat ang aking ama na si Don Fernando. Mula pagkabata, pinalibutan ako ng mga bodyguard at mahigpit na bilin: “Sofia, maraming tao sa mundo ang lalapit sa ‘yo hindi dahil mahal ka nila, kundi dahil sa pera natin.”
Ngunit nang makilala ko si Luis, natunaw ang lahat ng aking pag-iingat.
Si Luis ay isang guwapong financial consultant. Maalaga, responsable, at tila walang ibang hangad kundi ang pasayahin ako. Kahit alam niyang milyonario ang pamilya ko, palagi niyang ipinapakita na masinop siya sa pera at hindi siya interesado sa yaman ko. “Sofia, ikaw ang mahal ko. Kahit maghirap tayo, basta kasama kita, sapat na,” iyan ang paulit-ulit niyang sinasabi sa akin.
Maging ang kanyang ina na si Mrs. Elena ay napakabait.
Pinagluluto niya ako, pinapadalhan ng mga regalo, at palagi akong tinatawag na “ang pangarap kong anak na babae.”
Dahil sa sobrang tiwala at pagmamahal, tinanggap ko ang alok niyang kasal matapos ang isang taon naming relasyon.
Ginanap ang aming kasal sa isang napakarangyang 5-star hotel sa Makati. Ang reception ay dinaluhan ng pinakamalalaking negosyante, pulitiko, at kilalang tao sa lipunan. Lahat ay humanga sa ganda ng aming kasal.
Matapos ang napakahabang araw, umakyat kami ni Luis sa Presidential Suite na inihanda para sa aming honeymoon. Pagod na pagod ako pero napakasaya ng aking puso.
Habang pumasok si Luis sa banyo upang maligo, naalala ko ang isang lumang biro namin noong bago pa lang kami. Naisipan kong magtago sa ilalim ng malaking king-sized bed upang sorpresahin siya at patawanin paglabas niya.
Pumulupot ako sa ilalim ng kama. Pinipigil ko ang aking tawa habang iniisip ang magiging reaksyon niya.
Ngunit hindi pa lumalabas si Luis sa banyo nang marinig kong bumukas ang pangunahing pinto ng suite.
Narinig ko ang yabag ng dalawang tao. Mula sa maliit na siwang sa ilalim ng kama, nakita ko ang isang pares ng mamahaling leather shoes ni Luis—na mukhang katatapos lang maligo at nagbihis—at ang isang pares ng kulay pulang high heels.
Si Mrs. Elena. Ang biyenan ko.
“Ma? Bakit po kayo pumunta rito?” mahinang tanong ni Luis, halatang kinakabahan. “Paano kung lumabas si Sofia sa banyo?”
“Kalma ka lang,” sagot ni Mrs. Elena. Ang boses niya ay wala nang malumanay na tono. Malamig ito, matigas, at puno ng kasakiman. “Kanina ko pa siya nakitang pumasok sa banyo. Matatagalan pa iyon. Siguraduhin mo lang na handa na ang lahat.”
Napakunot ang noo ko. Bakit narito ang biyenan ko sa Presidential Suite sa kalagitnaan ng gabi? At bakit ganoon ang tono ng kanyang boses?
“Nakuha mo ba ang mga dokumento mula sa abogado niya?” tanong ni Mrs. Elena.
“Opo, Ma,” sagot ni Luis. “Kasama na sa mga pirmahang papel ang Power of Attorney at ang paglipat ng 45% ng stocks niya sa pangalan ko kapag na-incapacitate siya. Hindi na naghinala ang tangang ‘yon. Isang pirma na lang kapag ibinigay ko sa kanya ang mga ‘wedding gifts’ na papeles bukas.”
Lumalakas ang tibok ng dibdib ko. Parang sasabog ang puso ko sa sobrang bilis ng kaba.
“Mabuti,” malamig na tumawa si Mrs. Elena. “Napakadali talagang utuin ng babaeng ‘yan. Akala niya ‘tunay na pag-ibig’ ang nahanap niya. Hindi niya alam, limang taon natin itong pinagplanuhan. Pagkatapos nating makuha ang buong Mendoza Pharmaceuticals, ipapadala natin siya sa isang psychiatric facility sa ibang bansa o papatayin gamit ang unti-unting lason. Pagkatapos niyon, makakasama mo na si Katrina at ang anak ninyo sa Switzerland.”
Katrina?! Anak?! Lason?!
Para akong pinalo ng malaking kahoy sa ulo. Ang buong buhay ko, ang aming relasyon, ang tamis ng kanyang mga halik at yakap—lahat ay isa palang dambuhalang kasinungalingan! May ibang pamilya si Luis! At ang dahilan lang kung bakit niya ako pinakasalan ay upang ubusin ang yaman ng pamilya ko at patayin ako!
Napahagulgol ako nang walang boses. Nanlamig ang buo kong katawan habang nakatitig sa dalawang pares ng sapatos sa harapan ko.
Biglang nahulog ang isang maliit na botelya mula sa kamay ni Mrs. Elena at gumulong ito… DUMERETSO ITO SA ILALIM NG KAMA, TUMPALAK SA TABI NG AKING KAMAY.
“Aray, nahulog ‘yung vial ng lason!” sabi ni Mrs. Elena.
“Sandali, Ma. Kukunin ko sa ilalim ng kama,” sagot ni Luis.
Narinig ko ang yabag ng mga paa ni Luis na lumalapit sa kama. Nakita ko ang pagyuko ng kanyang katawan habang lumalapit ang kanyang kamay sa ilalim ng kitid ng dilim kung saan ako nakadapa…Your PDF document is ready
WAKAS NG KWENTO: ANG HULING GANTI NI SOFIA MENDOZA
Nanlamig ang buo kong katawan. Nakikita ko ang mga daliri ni Luis na gumagapang sa ilalim ng kitid ng dilim, papalaot sa mismong kinaroroonan ng maliit na vial ng lason—at sa aking nangangatog na kamay. Sa bawat sentimembrong ibinababa ng kanyang katawan, ramdam ko ang papalapit na katapusan ng aking buhay kung ako ay makikita.
Sa gitna ng matinding takot, mabilis na kumilos ang aking instinct. Bago pa maabot ng kanyang mga daliri ang lalagyan, maingat kong itinulak ang maliit na bote gamit ang dulo ng aking sapatos papunta sa kabilang gilid ng kama. Kasabay niyon, buong lakas kong pinigil ang aking paghinga, pinaliit ang aking katawan sa pinakamadilim na sulok malapit sa headboard, at ipinikit ang aking mga mata habang nagdarasal nang tahimik.
“Nasaan na ‘yun?” reklamo ni Luis sa naiiritang boses. Sumubok pa siyang mag-apuhap nang ilang segundo, ngunit dahil sa dilim at sa pagkakatulak ko sa vial, hindi niya ako naabot.
“Ano ka ba, Luis! Bilisan mo riyan!” sigaw ni Mrs. Elena mula sa labas. “Baka magising ang babaeng ‘yan o lumabas sa banyo! Pagpustahan mo, sa ilalim lang ‘yan gumulong. Bukas mo na hanapin bago mo ipainom sa kanya ang unang dosis!”
Narinig kong bumuntong-hininga si Luis at muling tumayo. “Sige po, Ma. Umalis ka na rito baka may makakita pa sa iyo sa hallway ng Presidential Suite. Ako nang bahala kay Sofia kapag lumabas siya.”
Narinig ko ang lagutok ng pinto habang lumalabas si Mrs. Elena. Ilang sandali pa, narinig kong pumunta si Luis sa kabilang bahagi ng kuwarto upang magbuhos ng inumin. Doon ako nagkaroon ng pagkakataon. Habang nakatalikod siya, dahan-dahan at walang lumilikhang anumang tunog akong gumapang palabas mula sa ilalim ng kama sa bahaging malapit sa balkonahe. Pumasok ako sa malaking closet room at mabilis na kinuha ang aking cellphone at ang mga natirang susi sa aking bag.
Hindi ako pwedeng magpadalos-dalos. Hindi ako pwedeng basta na lang lumabas at sumigaw. Ang pamilyang ito ay limang taong nagplano upang ubusin ang aking buhay at ang yaman ng Mendoza Pharmaceuticals. Kung haharapin ko sila nang walang patunay, gagamitin nila ang kanilang impluwensya upang baligtarin ako o mas mabilis akong patahimikin.
Sa loob ng closet, mabilis kong tinawagan ang pribadong linya ng aking ama, si Don Fernando. Sa nangangatog na boses ngunit puno ng determinasyon, isinalaysay ko ang bawat salitang narinig ko. Hindi nag-atubili ang aking ama. Sa loob ng wala pang dalawampung minuto, ang buong seguridad ng pamilya Mendoza, kasama ang mga matataas na opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI), ay lihim na nakapalibot sa buong hotel.
Lumabas ako mula sa closet na tila walang anumang nangyari. Nakaligo na ako at nagsuot ng silk robe. Nakatayo si Luis sa tabi ng mesa, hawak ang dalawang baso ng mamahaling wine.
“Sofia! Kanina ka pa ba riyan?” medyo nagulat niyang tanong, pilit na itinatago ang kaba sa kanyang mga mata. “Heto, uminom ka muna. Para sa ating bagong simula at sa aming tagumpay… ibig kong sabihin, sa ating kasal.”
Tinitigan ko ang basong iniaalok niya. Ang basong may nakamamatay na lason na pangarap nilang maging katapusan ko. Ngumiti ako—isang malamig at matalim na ngiti na hindi pa niya kailanman nakikita sa akin.
“Oo, Luis. Para sa ating ‘bagong simula’,” wika ko habang kinitil ang galit sa aking boses. Kinuha ko ang baso ngunit hindi ko ito ininom. Sa halip, inilapag ko ito sa mesa sa tabi ng maliit na vial ng lason na nakuha ko mula sa ilalim ng kama habang wala siya.
Biglang nanigas ang katawan ni Luis. Tumingin siya sa vial, pagkatapos ay sa akin. “S-Sofia… ano ‘yan?”
“Iyan ba ang lason na gagamitin ninyo ni Mrs. Elena para sa akin?” malamig kong tanong. “O iyan ang gagamitin mo bago ka lumipad patungong Switzerland kasama si Katrina at ang anak ninyo?”
Namutla ang mukha ni Luis na tila nawalan ng dugo. “P-paano mo… paano mo nalaman—”
Bumukas nang marahas ang pintuan ng Presidential Suite. Pumasok ang aking ama, kasama ang sampung armadong awtoridad at ang mismong mga legal counsel ng aming kumpanya. Kasunod nila ay si Mrs. Elena, na nakaposas na at nanginginig sa takot.
“Diyos ko, Luis! Nalaman nila! Nalaman ng mga Mendoza!” umiiyak na sigaw ni Mrs. Elena habang kinakaladkad ng mga pulis.
“Akala ninyo ay napakadali kong utuin,” wika ko habang nakatitig sa lalaking akala ko ay aking habambuhay. “Ang akala ninyo ay bitag ang kasal na ito para sa akin. Pero ang totoo, ang kasakiman ninyo ang mismong nagdala sa inyo sa sarili ninyong kulungan.”
Hindi na nakapagsalita si Luis. Napaluhod siya sa aking harapan, umiiyak at nagmamakaawa, ngunit hindi ko na siya nilingon pa. Ang lahat ng mga dokumentong inihanda nila—ang Power of Attorney, ang pekeng paglipat ng stocks, at ang ebidensya ng kanilang lihim na pamilya sa ibang bansa—ay naging batayan para sa kasong Qualified Theft, Falsification of Public Documents, at Attempted Murder.
Pagkalipas ng ilang buwan, opisyal na pinawalan ng bisa ang aming kasal. Si Luis at Mrs. Elena ay pinarusahan ng habambuhay na pagkabilanggo nang walang piyansa. Ang lahat ng ari-arian na pilit nilang itinatago ay naisumpay sa pondo ng Mendoza Pharmaceuticals at ipinamahagi sa mga charity foundation para sa mga biktima ng domestic abuse at panlilinlang.
Tumingin ako sa salamin sa aking opisina sa itaas ng gusali ng Mendoza Pharmaceuticals. Wala na ang inosente at tangang Sofia na madaling manipulahin. Sa kabila ng sakit at pagtataksil, tumayo akong mas matatag, mas matalino, at may buong kontrol sa aking sariling buhay at pangarap.