SA BAWAT PAGKAKAIN KO SA BAHAY NG BIYENAN KONG POLICE DIRECTOR, EKSAKTONG DALAWANG ORAS AKONG NAWAWALAN NG MALAY. AKALA KO NOON AY MAY MALUBHA AKONG SAKIT—HANGGANG SA NAGLAGAY AKO NG HIDDEN CAMERA AT NAKITA KO ANG ISANG KATOTOHANANG HINDI KO KAYANG PANIWALAAN…
Ako si Katrina, 28 anyos. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Marco. Ang ama niya na si General Eduardo Valderrama ay isang mataas at kinatatakutang opisyal ng pulisya sa aming lungsod. May sarili kaming bahay ni Marco, pero linggo-linggo, tuwing gabi ng Sabado, obligado kaming maghapunan sa mansyon ng biyenan ko. Tradisyon daw pamilya.
Noong una, wala namang kakaiba. Pero nitong huling tatlong buwan, may napakapangit na naging padron ang buhay ko.
Bawat matapos kaming kumain sa mansyon ni Papa Eduardo at makauwi sa bahay, bigla na lang akong nawawalan ng malay. Hindi ito yung karaniwang pagpikit ng mata dahil sa pagod. Mukha akong pinapatay o pinapatay ang sistema ng utak ko—parang may pumatay sa switch ko. At kapag nakatutulog ako, eksaktong dalawang oras akong walang kamalay-malay. Kahit kumidlat nang malakas sa tabi ko, hindi ako nagigising.
Noong unang beses, tinawanan lang ako ni Marco. “Napagod ka lang sa trabaho, Trina,” sabi niya. Sabi naman ni Papa Eduardo, masyado raw akong palaisip at mahina ang katawan kaya dapat daw akong magpahinga.
Pero nung pang-apat na Sabado na mangyari ito, hindi na ako naniwala sa kanila.
Sa loob ng kotse pauwi galing sa hapunan, pilit kong idinidilat ang mga mata ko. Sobrang bigat ng talukap ko, parang nilagyan ng tingga. Dumudual ako at umiikot ang paligid.
“Marco, pakiramdam ko talaga may mali…” pabulong kong sabi, hawak ang tiyan ko. “Bakit tuwing galing tayo kina Papa, nagkakagito ako?”
Biglang bumuntong-hininga nang malakas si Marco at inis na iniliko ang sasakyan sa tabi ng kalsada.
“Trina, magsisimula ka na naman ba?” irita niyang tanong. “Si Papa, Police Regional Director. Nagluto ang kasambahay ng masarap na sopas para sa’yo tapos paghihinalaan mo pa? Sino ka ba para pag-isipan ng masama ang pamilya ko? Mahina lang talaga ang resistensya mo!”
“Nagsasabi ako ng totoo, Marco! Hindi ito normal na antok!” sigaw ko sa gitna ng pagkahilo.
Inilagay niya ang kamay niya sa noo ko. “Wala ka namang lagnat. Ang arte mo lang talaga. Sige na, matulog ka na.”
Pagdating sa bahay, bumagsak ako sa sofa. Bago tuluyang magdilim ang paningin ko, narinig ko pa ang pabalang na bulong ni Marco: “Napakadrama mo talaga kahit kailan.”
Nang magising ako… eksaktong alas-diyos ng gabi. Dalawang oras na naman ang lumipas. Walang sobra, walang kulang.
Kinabukasan, nลับ ako na pumunta sa isang kilalang pribadong ospital. Nagbayad ako ng cash para walang rekord sa HMO na pwedeng makita ng pamilya ni Marco. Nagpa-blood test ako, CT scan ng utak, at drug panel.
Ang resulta? Malinis. Walang nakikitang sakit. Sabi ng doktor, napakalusog ko daw.
Doon na lumalim ang takot ko. Kung walang sakit ang katawan ko… ibig sabihin, may naglalagay ng gamot sa pagkain ko tuwing Sabado!
Nagpasya akong kumilos. Lunes ng hapon, pumunta ako sa isang abandonadong gusali sa Raon, Quiapo kung saan may nagtitinda ng mga tagong gamit pangespiya. Bumili ako ng isang napakaliit na micro-spy camera—kasinliit ng button ng polo, may night vision, at direktang nag-i-stream sa cellphone ko.
Nung kasunod na Sabado, habang nagtutungo ang lahat sa hapag-kainan, nagkunwari akong gagamit ng banyo sa ikalawang palapag ng mansyon ni Papa Eduardo. Mabilis kong isiningit ang maliit na camera sa loob ng flower vase na nakapatong sa bookshelf ng kanyang pribadong opisina o study room.
Dumating ang gabi ng Martes. Habang nasa opisina ako, biglang nag-vibrate ang telepono ko.
Alert: Motion detected in Study Room.
Mabilis kong isinaksak ang aking earphones at binuksan ang live recording app.
Sa screen ng cellphone ko, nakita ko si Papa Eduardo na nakaupo sa kanyang malaking desk. At sa harap niya… nakatayo ang asawa kong si Marco.
Nang marinig ko ang usapan nila, napahawak ako sa aking bibig. Kailangan kong ulitin ang recording nang tatlong beses para lang masigurong hindi ako nanaginip.
“Siguraduhin mong maraming dosis ang maiinom ni Katrina ngayong darating na Sabado, Marco,” malamig na utos ni Papa Eduardo. “Isang buwan na lang bago ang 29th birthday niya. Kapag nakuha na natin ang thumbprint at retina scan niya habang tulog siya para sa biometric transfer ng pondo ng namatay niyang ama, patayin mo na siya. Isasara natin bilang vehicular accident.”
Tumango si Marco, walang bakas ng pag-aalinlangan sa mukha. “Opo, Pa. Hindi siya naghihinala. Akala niya mahina lang ang katawan niya. Madaling makuha ang pera kapag nawala na siya.”
Nanginginig ang buo kong katawan. Ang lalamunan ko ay parang natutuyo at ang puso ko ay parang sasabog sa dibdib. Ang lalaking pinakasalan ko… at ang kanyang respetadong ama… ay dahan-dahan akong nilalason para manakaw ang pamana ng aking yumaong magulang—at balak nila akong patayin sa loob ng isang buwan!
Ngayong gabi, habang tulog si Marco sa tabi ko, nakaupo ako sa dilim habang umiiyak nang walang tunog. Nanginginig ang dalawa kong kamay habang itinatype ko ang isang pormal na pormal na affidavit at reklamo para sa NBI at Internal Affairs Service…
Dahil ngayong darating na Sabado… hindi ako ang mamamatay.Agad kong inilipat ang lahat ng katibayan—ang video recording mula sa spy camera, ang certified true copies ng aking bank accounts, at ang opisyal na pangkasal na dokumento—sa isang encrypted cloud drive. Ipinadala ko ang link sa tatlong magkakaibang abogado at sa National Bureau of Investigation (NBI) Anti-Organized Crime Division, kasama ang utos na buksan lamang ito kapag hindi ako nakapag-check-in sa kanila bago sumapit ang alas-onse ng gabi ng Sabado.
Dumating ang gabi ng Sabado.
Habang nagmamaneho si Marco patungo sa mansyon ng kanyang ama, nanatili akong tahimik sa passenger seat. Walang anumang bakas ng takot o paghihinala sa aking mukha. Sa halip, bago kami bumaba ng sasakyan, simpleng smartwatch na may direktang audio-video feed at GPS tracker ang palihim kong inilagay sa ilalim ng mesa sa kainan.
Pagsapit ng hapunan, inihain ang paborito kong sabaw. Tumingin sa akin si Papa Eduardo nang may pilit na ngiti habang si Marco naman ay nakatitig sa akin, inaabangang inumin ko ang pagkaing muli nilang nilagyan ng pampatulog.
Dahan-dahan kong itinulak ang mangkok ng sabaw palayo sa akin.
“Bakit, Katrina? Ayaw mo ba ng pagkain?” malamig na tanong ni Papa Eduardo habang nakataas ang isang kilay.
“Hindi na po kailangan, General,” sagot ko habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. “Dahil busog na busog na ako sa mga kasinungalingan ninyo.”
Nagkatinginan sina Marco at Eduardo. Tatayo sana si Marco upang hawakan ako sa braso, ngunit bago pa man siya makalapit, biglang narinig ang malalakas na yapak sa labas ng mansyon kasabay ng pagbasag ng salamin sa pintuan.
“NBI! WAG KAYONG MAGKAKAMALI NG KILOS!”
Pumasok ang higit sa sampung armadong ahente ng NBI kasama ang mga tauhan mula sa Department of Justice. Hawak ng lead investigator ang isang Search Warrant at Warrant of Arrest para kay General Eduardo Valderrama at Marco Valderrama para sa kasong Attempted Murder, Qualified Theft, at Grave Misconduct.
Walang nagawa ang Police Director nang posasan siya ng sarili niyang kapwa tagapagpatupad ng batas habang nakarecord sa mga camera ng media ang kanyang pagkakahuli. Si Marco naman ay napaluhod sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa habang nakatitig sa akin nang may matinding gulat at pagsisisi.
“Patawarin mo ako, Trina! Si Papa lang ang may gusto nito!” sigaw ni Marco habang hinihila siya palabas ng bahay.
Hindi ko siya sinagot. Tinalikuran ko sila at dahan-dahang naglakad palabas ng mansyon patungo sa liwanag ng gabi.
Sa wakas, tapos na ang bangungot. Napanatili ko ang aking buhay, ang aking pamana, at ang katarungang matagal nilang sinubukang itago sa dilim.